Ανοικτή συζήτηση - προβολή

Προς τα σωματεία μας: Ανοίξτε τις Πόρτες πριν μείνετε με τα κλειδιά στο χέρι

Η επισήμανση ότι η λειτουργία και η δομή αρκετών σωματείων του Τύπου και κυρίως της ΕΣΗΕΑ προσιδιάζει περισσότερο με επιμελητήριο ή κάστα που προϋποθέτει αυστηρές τελετές μύησης και λιγότερο με συνδικαλιστικό φορέα, έχει γίνει ήδη αρκετές φορές. Άλλες τόσες ή περισσότερες είναι και οι διαμαρτυρίες για τη συντήρηση ενός απαράδεκτου καθεστώτος που αποκλείει από τα σωματεία τα νέα και επισφαλώς εργαζόμενα τμήματα της απασχόλησης μόνο και μόνο για να μη διαιρεθεί η πίτα του Αγγελιοσήμου σε περισσότερα κομμάτια. Όλες τις φορές όμως αυτά τα διαβήματα προσέκρουαν σε κλειστές πόρτες, κλειστά μάτια και αφτιά και οι ιθύνοντες ταμπουρώνονταν πίσω από μια άκαμπτη αλλά προ πολλού παρωχημένη καταστατική διαδικασία.

"Δημόσια διαβούλευση" για το σχέδιο νόμου για τον κινηματογράφο

Το link του υπουργείου με το σχέδιο νόμου

http://www.opengov.gr/yppol/?p=39

Ανακοίνωση για κοινή συνάντηση από κλαδικές πρωτοβουλίες

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΛΑΔΩΝ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 26/10/2010

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

22.10.2010

Αγαπητοί συνάδερφοι,

μετά την συνάντηση των κλαδικών εκπροσώπων των περισσοτέρων ειδικοτήτων που έγινε την Τρίτη 19 /10 /2010 ορίστηκε ότι , την Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2010 καλούμε όλους τους εργαζόμενους απ’ όλες τις ειδικότητες που δουλεύουν στον κινηματογράφο, την διαφήμιση και την τηλεόραση, να συμμετέχουν στην συνάντηση που θα γίνει στις 10 το πρωί στο θέατρο ALTERA PARS Μεγάλου Αλεξάνδρου 123 Κεραμικός, με αφορμή τα νέα δεδομένα, που έχει σκοπό τη συσπείρωση όλων των ειδικοτήτων.

Κείμενο της πρωτοβουλίας εργαζόμενων στην ΕΡΤ, από την καταληψή της, 30 6 2010.

Κόντρα στην απαξίωση, κόντρα στο ξεπούλημα του αγώνα, κόντρα στις επιθυμίες των "από τα πάνω", οι "από τα κάτω" αντιδρούν και οργανώνονται μακριά από εργατοπατέρες και σκοπιμότητες.



30/6/2010
Σήμερα 30/6 λήγουν εκατοντάδες ατομικές συμβάσεις έργου στη δημόσια ραδιοτηλεόραση και απολύονται σχεδόν 1000 συμβασιούχοι.
Από τις 6:20 σήμερα το πρωί το Ραδιομέγαρο τελεί υπό κατάληψη από συμβασιούχους της Ε.Ρ.Τ.
Γίνονται αλλεπάλληλες προσπάθειες της διοίκησης της Ε.Ρ.Τ. και του προεδρείου του σωματείου συμβασιούχων να μας φιμώσουν, να μας στείλουν σπίτια μας.
Εμείς οι συμβασιούχοι - υπάλληλοι της Ε.Ρ.Τ., αντιστεκόμαστε, συνεχίζοντας τον αποκλεισμό του Ραδιομεγάρου με αξιοπρέπεια, χωρίς να υποχωρούμε από τις διεκδικήσεις μας.

ΣΕΝΑΡΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

Παράταση υποχρεωτικής εργασίας στα 40 έτη.

Μείωση της βασικής σύνταξης.

Μείωση του βασικού μισθού.

Μείωση των αποζημιώσεων.

Περικοπή μισθών.

Απελευθέρωση των απολύσεων.

Κατάργηση της συλλογικής σύμβασης εργασίας .

Εξίσωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης για τις γυναίκες

Όπως έσκασε η φούσκα της ισχυρής ελλάδας των ολυμπιακών, του καταναλωτισμού και της ιδεολογίας της ατομικής ευδαιμονίας, έτσι έσκασε και η φούσκα της παραγωγής στο χώρο του θεάματος. Όλοι όσοι επένδυσαν στο θέαμα τα τελευταία 20 χρόνια ανοίγοντας την αγορά εργασίας, αποκομίζοντας κέρδη και υπερκέρδη, τώρα σιγά σιγά αποσύρονται  μετατρέποντας σε περιουσίες κλεμμένες υπερωρίες, μισθούς και ένσημα εργαζομένων. Όταν τα μεροκάματα, οι εισφορές και οι φόροι θα έχουν μειωθεί στο ελάχιστο ίσως να επενδύσουν πάλι στους ίδιους  ή σε άλλους τομείς.

Η ‘ίδια η φύση του καπιταλιστικού συστήματος αποκλείει στον εργαζόμενο τη διαμόρφωση της αγοράς εργασίας και της  ποιότητας των προϊόντων της.

Η μαζική παραγωγή πολιτιστικών σκουπιδιών (­­­διαφημιστικά-προπαγανδιστικά, κομματική προβολή, σαπουνόπερες και reality) αποσκοπούσε στο κέρδος και στην αναπαραγωγή καταναλωτικών προτύπων. Οι εργαζόμενοι στη βιομηχανία του θεάματος  δεν διαφέρουμε από τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Τόσα χρόνια οι εργοδότες προσπαθούνε να περάσουν την λογική ότι είμαστε συνεργάτες  στις παραγωγές που κάνουνε. Οι «εικονικές» πτωχεύσεις εταιριών παραγωγής και οι στάσεις πληρωμών  κατέδειξαν ότι ούτε συνεργάτες, ούτε συμπαραγωγοί είμαστε.

Η ελληνική κυβέρνηση με πρόφαση την αποφυγή της εθνικής πτώχευσης, και τη μελλοντική ανάπτυξη θεσμοθετεί με τα νέα μέτρα τη σφαγή εργασιακών κεκτημένων, εξασφαλίζοντας  τα συμφέροντα των εργοδοτών.

Το σχέδιο εθνικής σωτηρίας χρειάζεται  «συνεργάτες» . Η κοινωνική συναίνεση δεν είναι όμως δεδομένη . Η εξαγγελία και η ταχύτητα επιβολής  των νέων μέτρων  προκαλεί οργή  χωρίς ακόμα  να έχουμε υποστεί το σύνολο των συνεπειών στη καθημερινότητα μας.  Η  κοινωνική νομιμοποίηση των μέτρων εξαρτάται από τους ταξικούς αγώνες  που  θα δοθούν  σε βάθος χρόνου στους δρόμους και στους εργασιακούς χώρους. ΄Όσοι δεν συναινούν, μέσω ΜΜΕ, κομμάτων, συνδικάτων,  δέχονται βίαιη κρατική καταστολή.

Η προσπάθεια συναίνεσης μέσω της προσδοκίας ότι η κρίση είναι εφήμερη και αναστρέψιμη στο υπάρχον σύστημα ακούγεται σαν ανέκδοτο.

Η επίπλαστη ευδαιμονία του 90 έχει καταρρεύσει γεννώντας την ανάγκη νέων απαντήσεων σε διαχρονικά ερωτήματα.

Ø      Το κέρδος πρέπει να ορίζει την εργασία μας;

Ø       Να λειτουργούμε με βάση το ατομικό ή το συλλογικό συμφέρον;

Ø      Μπορούμε να αποφασίζουμε τι παράγουμε πώς το παράγουμε και πώς αυτό διανέμεται ;

Ø      Μπορεί η διαφήμιση να καθορίζει την ποιότητα και την ποσότητα του «πολιτιστικού έργου» ;

Ø      \Θέλουμε διαχειριστές για τις ζωές μας ή να τις πάρουμε στα χέρια μας ;

Βρίσκουμε τους εαυτούς μας πέρα από συντεχνιακές και αντιπροσωπευτικές  λογικές οι οποίες απλά ανακυκλώνουν τα συμφέροντα των εταιριών παραγωγής και επαναπαύουν τους εργαζόμενους στο σκεπτικό ότι κάποιοι άλλοι θα αγωνιστούν για εμάς ερήμην μας.

Έμπρακτη αλληλεγγύη σε ανέργους και απολυμένους συναδέλφους.

Θέτουμε τους εαυτούς μας ανταγωνιστικά  προς τις υποτιθέμενες λύσεις για την έξοδο από τη κρίση, που θέλουν να προβάλουν τις «συνεργασίες» παραγώγών, καλλιτεχνών και τεχνικών.

Λύσεις γεννιούνται μόνο μέσα από συλλογικές διαδικασίες, από συνελεύσεις, από μαζικές κινητοποιήσεις.

Συλλογικά, αντιεραρχικά, αυτοοργανομένα.

Να αντισταθούμε στη λεηλάτηση των δικαιωμάτων μας.

Να συγκρουστούμε με τη λογική της συναίνεσης.

Να επιτεθούμε με τα όνειρα μας.

Όχι στην απαξίωση της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης Το ΜΟΥΝΤΙΑΛ «παίζεται» πάνω στις πλάτες των εργαζόμενων

Κόντρα στην απαξίωση, κόντρα στο ξεπούλημα του αγώνα, κόντρα στις επιθυμιές των "από τα πάνω", οι "από τα κάτω" αντιδρούν και οργανώνονται μακριά από εργατοπατέρες και σκοπιμότητες.


Όχι στην απαξίωση της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης  Το ΜΟΥΝΤΙΑΛ «παίζεται» πάνω στις πλάτες των εργαζόμενων 
 
Βιώνουμε την επίθεση του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κυβέρνησης ενάντια στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Χάνονται οι κατακτήσεις ενός αιώνα για όλους τους εργαζόμενους όπου και αν δουλεύουν, είτε στον ιδιωτικό είτε στο δημόσιο τομέα.

Και όλα αυτά για να μαζευτούν χρήματα από τους δικούς μας τους μισθούς, τις συντάξεις, και τις κοινωνικές ανάγκες, για να τα δώσει η κυβέρνηση στους τραπεζίτες, ντόπιους και ξένους.

Παρόμοια βιώνουμε την γενικευμένη επίθεση και στον χώρο του τύπου. Ισχυροί οικονομικοί παράγοντες ελέγχουν τη λειτουργία των ΜΜΕ. Επιβάλλουν συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα παντού: Απλήρωτη εργασία, δουλειά με το μπλοκάκι, απολύσεις.

Και ο χώρος της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης αντί να αποτελεί εξαίρεση σε αυτόν τον μεσαίωνα,όπως και ο χώρος της Υγείας, της Παιδείας, και όλων των δημόσιων οργανισμών, απαξιώνεται και οδηγείται στην ιδιωτικοποίηση και το ξεπούλημα. Επί σειρά ετών η δημόσια ραδιοτηλεόραση έχει γίνει βορά οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων και αποτυγχάνει να εκπληρώσει τον σκοπό της απέναντι στην κοινωνία η οποία χρηματοδοτεί τακτικά την ΕΡΤ. Ξέρουμε όλοι μας για:

• Συμβάσεις μαμούθ σε ημέτερους και διάφορα golden boys, που μπορούν να καλύψουν τους μισθούς δεκάδων αν όχι εκατοντάδων απλών εργαζόμενων.
• Εξωφρενικές σπατάλες για δικαιώματα αθλητικών αγώνων,(ολυμπιακοί αγώνες, μουντιάλ) και θεάματα (Eurovision)

Και όλα αυτά γίνονται πάνω στην πλάτη των εργαζόμενων, με εικονικές εργολαβίες (μπλοκάκια), σύμφωνα με τις ορέξεις της κάθε κυβέρνησης και της κάθε διοίκησης. Έχουμε φτάσει στο σημείο να υπάρχουν στην δημόσια Ραδιοτηλεόραση τρεις κατηγορίες εργαζόμενων. Οι μόνιμοι συνάδελφοι, οι αορίστου χρόνου, που τέσσερα χρόνια μετά συνεχίζει η κυβέρνηση να μην αναγνωρίζει την προϋπηρεσία τους, και οι συμβασιούχοι συνάδελφοι. Με αυτήν την πολιτική το δικαίωμα της κοινωνίας για ενημέρωση και ψυχαγωγία απαξιώνεται καθημερινά.

Στις 30 Ιούνη λήγουν εκατοντάδες ατομικές συμβάσεις έργου στη δημόσια ραδιοτηλεόραση και απολύονται σχεδόν 1000 συμβασιούχοι εργαζόμενοι.
 
Οι συμβασιούχοι της ΕΡΤ απεργούμε για 2η συνεχή εβδομάδα 
Κάποιοι, εκτιμώντας ότι θα ξανατρυπώσουν από τα παραθυράκια του Νομοσχέδιου Γερουλάνου, αρκούνται σε αβέβαιες υποσχέσεις και εναποθέτουν τη διεκδίκηση μόνιμης και σταθερής εργασίας σε συνδικαλιστές-bloggers, που τόσο καιρό τώρα δεν έχουν δημοσιοποιήσει ούτε τα αιτήματά μας ούτε άνοιξαν τον αγώνα μας προς στην κοινωνία.

Εμείς, είτε συμβασιούχοι, είτε μόνιμοι εργαζόμενοι της δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης δηλώνουμε ότι :  
Το «διαίρει και βασίλευε» δεν θα περάσει ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥΣ Καλύπτουμε ΠΑΓΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΡΚΕΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ
 
Απαιτούμε:

• ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ Οι συμβάσεις έργου είναι σκλαβιά, ΟΧΙ άλλους εργαζόμενους όμηρους
• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ Υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας τώρα για όλους τους εργαζόμενους, να αναγνωριστεί η προϋπηρεσία των αορίστου χρόνου, να καταργηθούν οι ειδικές συμβάσεις
• ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ
• ΔΗΜΟΣΙΑ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΓΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ, ΦΙΕΣΤΕΣ ΚΑΙ ΣΑΠΟΥΝΟΠΕΡΕΣ

Συμμετέχουμε:

ΣΤΗΝ 24ΩΡΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΡΙΤΗ 29 ΙΟΥΝΙΟΥ

Πρωτοβουλία Συμβασιούχων - Μόνιμων Ε.Ρ.Τ

Ενημερωτικό σημείωμα ΕΤΕΚΤ-ΟΤ για τη συλλογική σύμβαση

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Στις 10 Ιουνίου 2010, πραγματοποιήθηκε συνάντηση μεταξύ ΣΑΠΟΕ και ΕΤΕΚΤ-ΟΤ στα γραφεία της
ΕΤΕΚΤ προκειμένου να υπογραφεί η Συλλογική Σύμβαση Εργασίας του έτους 2010. Από πλευράς
ΣΑΠΟΕ παρέστησαν οι Βασίλης Κατσούφης (Πρόεδρος), Παναγιώτης Παπαχατζής (Υπεύθυνος Τομέα Κιν/φου) και Χριστίνα Πιγάκη (Νομικός Σύμβουλος) και από πλευράς ΕΤΕΚΤ οι Χάρης Κοντορουχάς (Πρόεδρος), Νίκος Σμαραγδής (Γεν. Γραμματέας), Χρήστος Αλεξανδρής (Β’ Γεν. Γραμματέας) και Μαργετίνα Στεφανάτου (Νομικός Σύμβουλος).
Κατά την τελευταία αυτή συνάντηση, διαπιστώθηκε πλήρης αντίθεση απόψεων σχετικά με
κεφαλαιώδη ζητήματα που αναφέρονται σε άρθρα της Σ.Σ.Ε., γεγονός που προκάλεσε τη διακοπή των
διαπραγματεύσεων.

Πιο συγκεκριμένα, ολόκληρο το χρονικό του αδιεξόδου έχει ως εξής:

20 Mαή

Μια ιστορία που ποτέ δεν τελειώνει;

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ.

Όλα ξεκίνησαν πριν από ένα χρόνο με την πτώχευση της ΚΙΝΟ, εταιρία παραγωγής διαφημιστικών και λοιπών οπτικοακουστικών παραγωγών, αφήνοντας στους εργαζόμενους χρέη εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Η διεκδίκηση των χρημάτων τους αλλά και ο φόβος επανάληψης παρόμοιων περιστατικών ώθησε τους εργαζόμενους να οργανώσουν μια συνέλευση, όπου οι συλλογικές της αποφάσεις θα μπορούσαν να προασπίσουν αποτελεσματικότερα τα εργασιακά τους συμφέροντα. Μετά από 2 μαζικές συνελεύσεις, πρωτόγνωρες για τα δεδομένα του εργασιακού χώρου, αποφάσισαν να σαμποτάρουν τους 3 ιδιοκτήτες - παραγωγούς (που εντωμεταξύ είχανε μεταπηδήσει σε άλλες εταιρίες παραγωγής) αρνούμενοι να δουλέψουν ξανά για αυτούς ωσότου πληρωθούν πλήρως.

Η ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΟΔΟΤΩΝ

Ένας από τους πρώην ιδιοκτήτες της ΚΙΝΟ και νυν παραγωγός της ΜΑΧ , υπόσχεται να αποπληρώσει ένα μέρος από τα χρέη που του αναλογούσαν με αντίτιμο όμως την υπογραφή ενός χυδαίου ιδιωτικού συμφωνητικού που στόχο είχε να εξαγοράσει την σιωπή όσων εργαζομένων θα αποδέχονταν την πρόταση αυτή. Παράλληλα με την υπογραφή ορισμένων, κάποιοι άλλοι από την συνέλευση υποστηρίζουν ότι πρέπει να αφήσουν τους παραγωγούς να δουλέψουν ώστε έτσι να βρουν τα λεφτά να τους ξεχρεώσουν. Η απουσία αλληλεγγύης, ο καιροσκοπισμός και ο φόβος οδήγησαν την συνέλευση στην ήττα και την διάλυση της.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ.

Ένα χρόνο μετά και το ίδιο σενάριο επαναλαμβάνεται . Η ΜΑΧ βαράει πιστόλι και οι εργαζόμενοι κάνουν κατάληψη στα γραφεία της. Οι εργοδότες στέλνουν τους μπράβους τους να τους «συνετίσουν» .Μετά από μερικές μέρες καλούν τους εργαζόμενους, που τους οφείλουν χρήματα και ένας «ιδιοκτήτης μαϊμού» τους υπόσχεται την αποπληρωμή τους!!! Την ίδια περίοδο η Cinegram δηλώνει στάση πληρωμών ενώ οι φήμες φουντώνουν για μεταφορά των αποθεματικών της σε κάποια εξωτική χώρα. Παρολαυτά η θυγατρική της, Peper, συνεχίζει να αναλαμβάνει σχεδόν ανενόχλητη δουλειές. Παράλληλα οι μεγάλες καθυστερήσεις πληρωμής μισθών από την αμαρτωλή Pld φουντώνουν τις φήμες για στάση πληρωμών παρ' όλες τις διαψεύσεις των ιδιοκτητών.

Τις τελευταίες μέρες η Π.Α.Κ.Τ., μια ομάδα παραγωγών εταιρειών, κανονίζει ραντεβού αυθαίρετα με εργαζομένους στο χώρο της διαφήμισης, για μείωση των μισθών κατά 20%. Ευτυχώς ακόμα τέτοιου είδους κουτοπόνηρων πρωτοβουλιών βρίσκουν τοίχο. Η εποχή όμως ευνοεί τέτοιου είδους ενέργειες εναντίων των εργατικών κεκτημένων και το ξέρουμε καλά ότι θα το ξαναπροσπαθήσουν .

Ο κατάλογος τέτοιων πρακτικών μεγαλώνει και είμαστε και εμείς υπεύθυνοι για αυτό. Με την ΚΙΝΟ ήταν μια καλή ευκαιρία να αντισταθούμε προτάσσοντας την αλληλεγγύη μας και την ενότητα απέναντι στις πρακτικές των λαμόγιων - παραγωγών. Αντίθετα τους αφήσαμε να μας ληστεύουν ξανά και ξανά. Οι ίδιοι άνθρωποι σε νέα συναρπαστικά και κερδοφόρα επεισόδια.

Ποιος πιστεύει ότι μόνος του μπορεί να αντιταχθεί στην επίθεση των εργοδοτών? Γιατί να δεχόμαστε να παίζουμε το δικό τους παιχνίδι, του διαχωρισμού και της διάσπασης ενώ μόνο με συλλογικές διαδικασίες και με αλληλεγγύη μπορούμε να καταφέρουμε κάτι ουσιαστικό? Γιατί να μην υπερασπιζόμαστε τους συνάδελφους μας που αδικούνται όλοι μαζί σαν ένα? Να μην αφήσουμε κανένα μόνο του απέναντι στις άγριες διαθέσεις τους. Ξεκινώντας με συζητήσεις-συνελεύσεις μέσα στα συνεργεία που βρισκόμαστε. Αδιαμεσολάβητα, από εμάς τους ίδιους ξεκινάνε όλα.

ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΟΝΑΧΙΚΕΣ ΑΡΝΗΣΕΙΣ

ΣΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΡΑΣΗ

ΔΙΑΚΟΠΤΕΣ

diakoptes.blogspot.com

OI TEXNIKOI KINHMATOΓPAΦOY-THΛEOPAΣHΣ EINAI KOMMATI THΣ EPΓATIKHΣ TAΞHΣ ΝA ΓINΟΥΝ KOMMATI TΩN AΓΩNΩN

Πέρασε ένας χρόνος από την προηγούμενη Πρωτομαγιά που σαν ομάδα κατεβήκαμε για πρώτη φορά στο δρόμο και στο κείμενό μας τότε γράφαμε για την επερχόμενη οικονομική κρίση, τις συνέπειές της στο χώρο των εργαζομένων στον κινηματογράφο-τηλεόραση, αλλά και την αδυναμία αυτού του εργασιακού χώρου να αμυνθεί συλλογικά στην επίθεση των εργοδοτών και του κράτους με πρόσχημα την κρίση.

Nιώσαμε στο πετσί μας πώς εννοούν την κρίση. Πιο πολύ βέβαια το ένιωσαν αυτοί που δεν έχουν μόνιμες σχέσεις με εταιρείες, αυτοί που δεν έχουν «κοινωνικές σχέσεις» με το χώρο και το σωματείο, αυτοί που δεν γλείφουν, αυτοί που αντιδρούν στις εργασιακές καταπατήσεις. Tο ένιωσαν οι πιο «αδύνατες» ειδικότητες και οι νεότεροι εργαζόμενοι. Tο νιώσαμε με δύο τρόπους.

Aπό τη μία, με μακροχρόνια ανεργία, που αυτό σημαίνει αδυναμία επιβίωσης και όλες τις συνέπειές της (απομόνωση, κατάθλιψη, ένταση διαπροσωπικών σχέσεων, ανταγωνισμός, απομάκρυνση από τo επάγγελμα που έχουμε επιλέξει) και από την άλλη, όταν εργαστήκαμε, καταλάβαμε πόσο ριζικά έχουν αλλάξει τα πράγματα τόσο στους μισθούς μας όσο και στις εργασιακές συνθήκες. O εκβιασμός ή θα είσαι άνεργος ή θα παίρνεις λιγότερα και θα δουλεύεις περισσότερο έγινε καθολικός και παντοδύναμος. Aυτά που λίγο-πολύ είχαν αρχίσει να ισχύουν άτυπα εδώ και χρόνια με την ανοχή μας και τη συγκατάβαση του σωματείου,

γίνονται πλέον νόμοι του κράτους.

Aτομικές και όχι συλλογικές συμβάσεις, απλήρωτες υπερωρίες, χρόνος εργασίας από 10 σε 12 ώρες ημερησίως, λίγα ένσημα, μείωση μισθών 40%-50%, περικοπές στο φαγητό, χαμηλοί κανόνες ασφαλείας στα γυρίσματα, χαμηλές ή καθόλου συντάξεις. Mικρά συνεργεία, μικρότερος χρόνος για να τελειώσει ένα έργο. Tο χαμηλό ή αλλιώς αγγλικά «low» γίνεται κυρίαρχο. Low budget ταινίες, low budget τηλεοπτικές σειρές, low budget διαφημιστικά. Kαι για να μείνει ο προϋπολογισμός χαμηλός πρέπει να αυξηθεί η πίεση και η εκμετάλλευση των εργαζομένων. Low budget ζωή. Tα κέρδη βέβαια των εταιρειών θα παραμένουν κέρδη

και με τον καιρό θα αυξάνονται.

H άποψη που λέει ότι η μείωση των μισθών δημιουργεί περισσότερες θέσεις εργασίας είναι αυταπάτη (μαζική ανεργία και μεγάλες μειώσεις μισθών πάνε μαζί) και οδηγεί σε μια κοινωνία που οι εργαζόμενοι θα είναι ευχαριστημένοι με τις αλυσίδες και τις μπάλες στα πόδια τους. H αποδοχή από πλευράς των εργαζομένων αυτής της άποψης, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε εποχή πριν αυτή του Σικάγου του 1886.

Kι αφού οι αυταπάτες και οι ψευδαισθήσεις τελείωσαν όσον αφορά το στόχο και τη διάρκεια της κρίσης, όπως τελείωσαν και με την «διέξοδο» των εκλογών, θα περίμενε κανείς κάποια αντίδραση σ’ αυτό το κλίμα τρομοκρατίας, μια προσπάθεια συλλογικοποίησης της δυσαρέσκειας και της οργής. Aντίθετα, ο καθένας προσπαθεί να τα κουτσοκαταφέρει μόνος του, να βρει μια δουλίτσα ότι να ’ναι, μέχρι να έρθουν οι παλιές καλές μέρες. H ατομικιστική «παράδοση» των εργαζομένων αυτού του χώρου και η απουσία-προδοσία του σωματείου που λέγεται E.T.E.K.T. φαίνεται να νικούν και να ρίχνουν τους εργαζόμενους όλο και πιο βαθιά στο πηγάδι της απογοήτευσης και της μοιρολατρικής αντίληψης ότι τίποτα δεν μπορούμε αλλάξουμε.

Kαι σαν να μην έφτανε όλη αυτή η επίθεση, έρχεται το κράτος διαμέσου της E.T.E.K.T (που δεν θυμάται ούτε η ίδια πότε ενδιαφέρθηκε για τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των εργαζομένων) και ζητάνε άδειες ασκήσεως επαγγέλματος, χωρίς να έχει προηγηθεί καμία ενημέρωση ούτε και συζήτηση με τους εργαζόμενους. Eν γνώσει πάντα, ότι η μεγάλη πλειοψηφία (αρκετοί με πάρα πολλά χρόνια εργασίας στο χώρο) δεν

έχει άδεια. Γιατί τώρα και τόσο επιτακτικά; Mα γιατί τώρα, στην εποχή της μεγάλης ανεργίας, είναι ευκαιρία να διωχτεί ένας όγκος εργαζομένων έξω από αυτό το επάγγελμα. Aπό τον αποκλεισμό τους θα καταφέρει να επιζήσει η E.T.E.K.T. κι όσοι κινούνται γύρω απ’ αυτήν. Eλπίζει ότι μ’ αυτήν την ενέργεια θα νομιμοποιηθεί στη συνείδηση των εργαζομένων που θα μείνουν. Όμως αυτό δεν είναι συνδικαλισμός (ενότητα, αλληλεγγύη, αλληλοβοήθεια), είναι καννιβαλισμός.

Tα όποια εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις έχουν υπάρξει μετά τον B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μετά από αγώνες και συγκρούσεις έχουν πάρει τον κατήφορο με πολύ μεγάλη ταχύτητα. Aν δεν τον σταματήσουμε εμείς οι ίδιοι, αν δεν πάρουμε τις ζωές στα χέρια μας, πέρα από τα απονομιμοποιημένα κοινωνικά κόμματα και τα νεκρά γραφειοκρατικά σωματεία, οι συνέπειες για όλους μας θα είναι ολέθριες. Ψυχιατρεία, φυλακές, μιζέρια, εγκληματικότητα, καταστολή, ξενοφοβία, ρατσισμός, πόλεμοι μας περιμένουν.

Ξεπερνώντας τον ατομικισμό, το life style-όνειρο και αρχίζοντας να σκέφτεται ο καθένας για όλους και όλοι για τον καθένα. μπορούμε να ανατρέψουμε το μέλλον που μας επιφυλάσσουν. Nα αντισταθούμε όλοι οι τεχνικοί κινηματογράφου-τηλεόρασης μαζί στους χώρους δουλειάς αλλά και μαζί με άλλους εργαζόμενους από άλλους εργασιακούς χώρους στο δρόμο αφήνοντας πίσω συντεχνιακές λογικές. Nα αρχίσουμενα σκεφτόμαστε την οργάνωση της κοινωνίας μας χωρίς εκμετάλλευση.

Oι «διακόπτες» είναι μια ομάδα τεχνικών κινηματογράφου-τηλεόρασης που προσπαθεί εδώ και ένα χρόνο περίπου να συζητήσει και να επικοινωνήσει τα προβλήματα της δουλειάς, να βγει στο δρόμο, να διαμαρτυρηθεί, να προκαλέσει την αδράνεια. Πιστεύοντας στην αυτονομία από τα κομματικά-συντεχνιακά σωματεία που μόνο εργατικά δεν είναι, πιστεύοντας ότι οι αγώνες πρέπει να είναι συλλογικοί, αυτοοργανωμένοι, αντιιεραρχικοί, ταξικοί, πιστεύοντας ότι όλα ξεκινάνε από τη βάση και τους ίδιους τους εργαζόμενους.

Συμμετέχουμε και καλούμε

στη συγκέντρωση και πορεία της 1ης Mάη

στην πλατεία Bικτωρίας στις 11:30

μαζί με άλλα πρωτοβάθμια σωματεία

Τρικάκια 1η Μάη 2010

Για την «τρομοκρατία» στα ΜΜΕ και αλλού…

(από http://katalipsiesiea.blogspot.com )

Η κατάσταση που έχουν κληθεί να διαχειριστούν τα ΜΜΕ τις τελευταίες μέρες δεν είναι πρωτόγνωρη: είναι γνωστός ο πολύ συγκεκριμένος ρόλος τους ως μηχανισμού παγίωσης της κοινωνικής συναίνεσης και εμπέδωσης της κυρίαρχης ιδεολογίας. Ο ρόλος τους αυτός βέβαια εκπληρώνεται κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο και ανάλογα με το τι έχουν στα χέρια τους.

Αυτή τη φορά λοιπόν στα χέρια τους έχουν μόνο τα δελτία τύπου της αστυνομίας. Έτσι όμως δημιουργείται το εξής παράδοξο, που έρχεται να προστεθεί στην ούτως ή άλλως παράδοξη λειτουργία των μέσων: κάθε μέρα γύρω στις 8 δεν "γινόμαστε μάρτυρες συγκλονιστικών περιστατικών" όπως το 2002 (έκρηξη βόμβας στα χέρια ανθρώπου, ανακάλυψη βαρύ οπλισμού), αλλά ξετυλίγεται μπροστά μας, ή ίσως και δίπλα μας, η αφήγηση της πολιτικής διαδρομής και των φιλικών σχέσεων κάποιων ανθρώπων. Στην προκειμένη περίπτωση, το κλίμα που δημιουργείται και μόνο αυτό είναι που θεμελιώνει την ενοχή των κατηγορούμενων. Την καταδίκη του "φαινομένου της τρομοκρατίας" από την κοινωνία, που τόσο καιρό ζητά επίμονα σύσσωμη η πολιτική ελίτ, ήρθαν τώρα να σφραγίσουν η αστυνομία και τα ΜΜΕ επιλέγοντας τα πρόσωπα που παρελαύνουν από τις οθόνες μας σαν άλλοι αποδιοπομπαίοι τράγοι, επιλέγοντας αυτούς που ακόμα κι αν δεν υπήρχαν θα έπρεπε να ανακαλυφθούν, τους υπεύθυνους για όλα τα δεινά. Εκφέρουν την ετυμηγορία τους αυτή αδιαφορώντας για κάθε εξόφθαλμο ψέμα, για κάθε παραβίαση της όποιας αρχής του κράτους δικαίου, που απαιτεί τους ενόχους να τους κρίνουν μεν τα αστικά δικαστήρια, σίγουρα όμως όχι τα αστικά ΜΜΕ, και πάντως το κράτος να δεσμεύεται από τους νόμους που το ίδιο έχει θεσπίσει και να τους εφαρμόζει. Στον βωμό της «αντιτρομοκρατίας», ακόμα και το μυγιάγγιχτο ΕΣΡ σηκώνει τα χέρια ψηλά: όλα επιτρέπονται αν είναι να παταχθεί το μίασμα.

Απεργία 11/03/2010

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Στις 5/3 στην απεργιακή κινητοποίηση μετά την αναγγελία των «νέων μέτρων» μια ομάδα τεχνικών κινηματογράφου-τηλεόρασης βρέθηκε στο δρόμο για να διαδηλώσει, αλλά και να καταγράψει την πορεία αποσκοπώντας στην ύπαρξη ντοκουμέντων που να αναδεικνύουν και να προωθούν την κινηματική δράση ενάντια στα νέα μέτρα. Μετά την επίθεση των ΜΑΤ στην πορεία και τη σύλληψη δύο διαδηλωτών στη Χαρ. Τρικούπη, ένας οπερατέρ της ομάδας προσπάθησε να βιντεοσκοπήσει τα γεγονότα.
Χωρίς την παραμικρή αιτία, παρά μόνο ότι εκείνη την ώρα βιντεοσκοπούσε, απομονώθηκε από διμοιρία των ΜΑΤ και προσήχθη βίαια στη ΓΑΔΑ. Μετά την παραμονή του εκεί για αρκετές ώρες και χωρίς να του απαγγέλλεται καμία κατηγορία του αφαιρέθηκε χωρίς τη θέληση του και του κατασχέθηκε η κασέτα με το βιντεοσκοπημένο υλικό.
Τη στιγμή όπου τα κυρίαρχα ΜΜΕ προσπαθούν να δημιουργήσουν μια εικόνα συναίνεσης των εργαζομένων για την αποδοχή των νέων μέτρων, οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους φιμώνουν τις φωνές που αντιδρούν.
Καταγγέλλουμε την παράνομη προσαγωγή του συναδέλφου μας και την κλοπή του υλικού και απαιτούμε την επιστροφή του.


ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΘΕΑΤΕΣ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΑΣ ΤΗ ΖΩΗ

ΟΠΛΟ ΜΑΣ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΡΑΣΗ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ 5Ης ΜΑΡΤΙΟΥ
ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ




Πρωτοβουλία Τεχνικών Θεάματος

Κειμενο που μοιράστηκε στην απεργία της 24/2

Η ΕΤ3 έδωσε πλάνα στην Αστυνομία απο τις διαδηλώσεις στις 6-7 Δεκεμβρίου

Καταγγέλλουμε την ενέργεια της διοίκησης της ΕΤ3 να δώσει πλάνα στην αστυνομία από τις κινητοποιήσεις, που «τραβήχτηκαν» από τα συνεργεία της. Με επίκληση «εντολή άνωθεν» στη συνάδελφο μοντέρ, εμφανίστηκε ένστολος αστυνομικός με διαθέσιμο εργαζόμενο της διοίκησης και ζητήθηκε να γίνει προβολή των πλάνων από τις διαδηλώσεις και παραδόθηκε αντίγραφο στην αστυνομία.

Είμαστε εργαζόμενοι στη δημόσια ραδιοτηλεόραση
και όχι πληροφοριοδότες της αστυνομίας

Αναδημοσίευση 2 κειμένων από συνάδελφους τεχνικούς και δημοσιογράφους σε σχέση με την επέμβαση του Χρυσοχοίδη στα ΜΜΕ εν όψει της 1ης επετείου της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Η αστυνομία ζήτησε να έχουν τα συνεργεία μετάδοσης υπερκατευθυντικά μικρόφωνα

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ - ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Μετά από επίμονο αίτημα των αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ., όλα τα συνεργεία, που στήνονται από σήμερα, θα διαθέτουν υπερκατευθυντικά μικρόφωνα, τα οποία μπορούν να καταγράψουν και να μεταδώσουν ήχους από μακριά. Τα μικρόφωνα αυτά είναι πάρα πολύ ευαίσθητα και μπορούν να απομονώσουν τους ήχους ανάλογα με το που στοχεύει ο χειριστής τους.

«ΘΕΑΜΑΤΙΚΟΙ» ΟΡΟΙ ΕΡΓΑΣΙΑΣ... ( Εργασιακές συνθήκες- σχέσεις στο κινημ/φο-τηλεόραση)

Οι ελεύθεροι δρόμοι που άνοιξε η εξέγερση του Δεκέμβρη αλλά και οι συνθήκες πολέμου που στήνονται εδώ και χρόνια και επιταχύνονται στην παρούσα οικονομική κρίση στους εργασιακούς χώρους, ώθησε κάποιους εργαζόμενους στον κινηματογράφο , στην τηλεόραση και στο θέατρο να μοιραστούν την δικιά τους πολιτική προσέγγιση για την εργασία τους, σε ένα πλαίσιο αντιιεραρχικό με άμεσες διαδικασίες.
Η ίδρυση και η ανάπτυξη της ιδιωτικής τηλεόρασης και των προϊόντων της, οδήγησε στην εισροή πολλών και νέων εργαζομένων ενώ ταυτόχρονα η ανυπαρξία και η ανικανότητα των υπαρκτών συλλογικών οργάνων να διεκδικούν και να υποστηρίζουν τα συμφέροντα αυτών, έχουν σαν αποτέλεσμα να καταπατούνται συνεχώς τα δικαιώματα των παραπάνω και να αφήνουν το πεδίο ελεύθερο στους εργοδότες να αυθαιρετούν.
Όλοι ανεξαρτήτως έχουμε δουλέψει με απλήρωτες υπερωρίες, μαύρη εργασία, δεκάωρα (χωρίς οι δύο ώρες να θεωρούνται υπερωρία), αρμοδιότητες και εργασίες μη συμφωνημένες και χωρίς πληρωμή, ψυχολόγική πίεση για να βγει εις πέρας το υλικό( που είναι πολλές φορές δυσανάλογο με το χρόνο εκτέλεσης), κοπή γυρισμάτων χωρίς αποζημίωση, κατάχρηση εξουσίας και άλλα πολλά και ήδη γνωστά, τα οποία συνθέτουν μια άτυπη και παράλογη «νομοθεσία του χώρου».

Ο εργασιακός αυτός κλάδος, έχει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά καθώς και αντιφάσεις που εξηγούν γιατί υπάρχει αυτή η αδυναμία συλλογικών απαντήσεων στις εταιρίες παραγωγής, μέχρι τώρα.

Α) Η εργασία είναι συλλογική.
Οι πιο πολλοί δουλεύουν σε συνεργεία των είκοσι- τριάντα ατόμων όπου η δουλειά του ενός συνδέεται άμεσα με του άλλου (μικρές βιοτεχνίες δηλαδή). Παρόλα αυτά εκλείπουν οι συλλογικές διαδικασίες επίλυσης εργασιακών προβλημάτων απέναντι στον κοινό εργοδότη αλλά και σε ζητήματα συμπεριφοράς, συγκρούσεων κ.α
Ελάχιστες είναι οι φορές που τα συνεργεία κάνουν συνελεύσεις, που έχουν αρνηθεί συλλογικά εργοδοτικές καταπατήσεις και ποτέ μέχρι τώρα δεν έχει κινητοποιηθεί μαζικά αυτός ο εργασιακός χώρος. Οι όποιες προσπάθειες έχουν γίνει μέχρι τώρα είναι καθαρά συντεχνιακού τύπου ανά ειδικότητα. Δηλαδή, αρκετές φορές ηλεκτρολόγοι, μακενίστες, βοηθοί κάμερας και άλλοι έχουν διεκδικήσει ένα κατώτατο μεροκάματο, αλλά μετά από ένα χρονικό διάστημα η δυναμική της διεκδίκησης τους ατονεί, εφόσον περιορίζεται αυστηρά σε οικονομικά αιτήματα.
Β) Διαχωρισμοί εργαζομένων από την εταιρία παραγωγής ως προς την ασφάλεια και τον τρόπο πληρωμής . Δηλαδή σε ένα συνεργείο υπάρχουν εργαζόμενοι με μπλοκάκι (ΤΕΒΕ), μισθωτοί ανά μήνα, ημερομίσθιοι, πληρωμή με επεισόδιο.
Γ)Ο σύντομος χρόνος εργασίας του συνεργείου για την πραγματοποίηση του κάθε έργου, οι τεχνικοί ( μοντάζ, , επεξεργασία εικόνας, ήχου κ.α) που δουλεύουν ατομικά και ο μεγάλος χρόνος ανεργίας, κάνει την επικοινωνία, την ανταλλαγή εμπειριών και τη συνεννόηση μεταξύ τους, δύσκολη και προβληματική. Οι εργαζόμενοι είναι κατακερματισμένοι, διαχωρισμένοι, απομονωμένοι.
Δ) Τα μεροκάματα, τα βδομαδιάτικα φαντάζουν μεγάλα για κάποιους έξω από αυτόν τον εργασιακό χώρο ή για τους νέους εργαζόμενους. Αυτό μαζί με το κυνήγι της καριέρας και παράλληλα με τον φόβο και την ανασφάλεια κάνει τους πιο πολλούς εργαζόμενους ατομικιστές και ανταγωνιστικούς σε σχέση με τους συναδέλφους τους, συγκαταβατικούς με τις επιθυμίες των εταιριών, επιλέγοντας ο καθένας προσωπικές συμφωνίες, οι οποίες τους διαχωρίζουν από τους υπολοίπους .
Τελικά οι μεγάλοι μισθοί δεν είναι τόσο μεγάλοι, αν λάβει κανείς υπόψη τις ώρες εργασίας ,τις υπερωρίες , το χρόνο καθυστέρησης των πληρωμών, τα μπλοκάκια, την ανεργία, τη μαύρη εργασία κ.α
Ε) Η «καλλιτεχνική» φύση της δουλειάς έχει γίνει πολλές φορές το άλλοθι για εργοδοτικές αυθαιρεσίες. Μια παγίδα στην οποία πέφτουν πολλές φορές οι εργαζόμενοι μη συνειδητοποιώντας ότι και η «τέχνη» είναι ένα προϊόν το οποίο πρέπει να παραχθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα και φτηνότερα, για να έχει ο εκάστοτε παραγωγός κέρδος ή υπερκέρδος. Αν τέχνη σημαίνει «ποιότητα» άρα περισσότερα λεφτά, αυτά θα πρέπει να δοθούν από τους εργοδότες και όχι από τους εργαζόμενους.
ΣΤ) Η δύναμη και σημασία της τηλεόρασης τόσο στη ψυχαγωγία όσο και στην μετάδοση της πληροφορίας είναι τεράστια. Παρόλο που ο εργασιακός αυτός χώρος έχει ανοίξει και δουλεύουν χιλιάδες, τα κυκλώματα των εργοδοτών και εταιριών είναι κλειστά.
Σε όποιες απόπειρες εργατικών κινητοποιήσεων οι προσπάθειες καταστολής και οι πιέσεις από τους εργοδότες και ιδιοκτήτες καναλιών είναι μεγάλες. Οι πληροφορίες κινούνται τόσο γρήγορα μεταξύ τους, έτσι ώστε οι όποιοι μαχητικοί εργαζόμενοι να στιγματίζονται και να μην μπορούν να βρουν εύκολα δουλειά.
Από τα παραπάνω χαρακτηριστικά που αναφέρθηκαν αντιλαμβανόμαστε γιατί είναι δύσκολη η όποια κινητοποίηση από τους τεχνικούς.


Οι καταπατήσεις και αυθαιρεσίες των αφεντικών τείνουν με το πέρασμα των χρόνων να γίνουν νόμοι περιμένοντας την απάντηση μας.

1) 10ωρο. Το 8ώρο είναι ουτοπία. Η συνηθισμένη δικαιολογία είναι ότι το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα δε μπορεί να βγει σε 8ώρες. Πολλές φορές το 10ώρο επεκτείνεται σε κάποιους ανθρώπους που έχουν να μαζέψουν και να καθαρίσουν δουλεύοντας σύνολο 11ώρο ή και 12ώρο. Ο χρόνος εργασίας είναι βάρβαρος και η απουσία προσωπικής ζωής δεδομένη.
2) Μαύρη εργασία. Οι συμφωνίες συνήθως γίνονται είτε με τα μισά ένσημα είτε με απλά ένσημα, είτε με καθόλου ένσημα. Πολύ συχνά οι εργοδότες βάζουν τα ένσημα όποτε τους συμφέρει με αποτέλεσμα την απώλεια της ασφάλειας μας και του ταμείου ανεργίας. Συχνές είναι και οι ληστείες ενσήμων. Πολλοί, ιδίως στη διαφήμιση δουλεύουν με μπλοκάκια επιβαρυνόμενοι οι ίδιοι την ασφάλεια τους .
3) Μη καταβολή δωροεπιδομάτων. Τα ενσωματωμένα δωροεπιδόματα στους μισθούς είναι κλοπή δεδουλευμένων μας.
4) Η νυχτερινή προσαύξηση έχει καταργηθεί επί της ουσίας εδώ και πολλά χρόνια.
5) Οι υπερωρίες γίνονται πολύ συχνά και ανακοινώνονται την τελευταία στιγμή. Αυτές ή δεν πληρώνονται καθόλου ή πληρώνονται σαν κανονική ώρα η άλλες φορές με 25% ενώ η κανονική υπερωρία πρέπει να πληρώνεται με προσαύξηση 60% και η νυχτερινή με 130%.
6) Μεγάλος χρόνος καθυστέρησης καταβολής μισθών ιδιαίτερα στη διαφήμιση. Συχνό σπάσιμο νεύρων με αλλεπάλληλα τηλέφωνα για τα χρωστούμενα. Άλλες εταιρίες τηλεοπτικών σειρών παρακρατούν τον 1ο μισθό σαν ομηρία και τον δίνουν στο τέλος των γυρισμάτων.
7) Πολύ χαμηλά μεροκάματα στους νέους εργαζόμενους ιδίως στους βοηθούς ειδικοτήτων (παραγωγής, σκηνοθετικό, ενδυματολογικό κ.α) με αποτέλεσμα η ανισότητα των μισθών να είναι πολύ μεγάλη. Συνήθως οι ιεραρχικά ανώτεροι, άρα και ανώτερα αμειβόμενοι , επιβάλουν τις συνθήκες γυρίσματος μένοντας αμέτοχοι στις συλλογικές διεκδικήσεις.
8) Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν.
9) Η πληρωμή με το επεισόδιο στις τηλεοπτικές σειρές είναι ένα κόλπο της εργοδοσίας για να πληρώσουν λιγότερα αφού πάντα το επεισόδιο ολοκληρώνεται σε περισσότερες μέρες από αυτές που έχει αρχικά συμφωνηθεί. Άλλοτε θεωρούνται οι ίδιοι οι τεχνικοί υπεύθυνοι για την ολοκλήρωση του επεισοδίου στον συμφωνηθέντα χρόνο.
10) Διακοπή ενός σήριαλ στη μέση χωρίς να παρέχει η εργοδοσία αποζημίωση στους εργαζόμενους.
11) Απλήρωτός ή μαύρος ο χρόνος προεργασίας και επιστροφών ενός σήριαλ ή μιας ταινίας μετά την ολοκλήρωση της.
12) Συχνά μια ειδικότητα αναλαμβάνει παραπάνω αρμοδιότητες με αποτέλεσμα να διευκολύνει οικονομικά την εταιρία παραγωγής και να προάγει ένα καθεστώς «ανθρώπου για όλες τις δουλειές» καταλήγοντας στην κατάργηση των ειδικοτήτων όπως ‘β βοηθός σκηνοθέτη, βοηθός ενδυματολόγου/ σκηνογράφου κ.α

Υπάρχουν και οι νέες εργασιακές σχέσεις που προωθούν οι εταιρίες:

1) Εργολαβίες ενός τμήματος συνεργείου π.χ ηλεκτρολόγοι, ενδυματολόγοι. Οι εταιρίες παραγωγής νοικιάζουν μηχανήματα ή ρούχα μαζί με τεχνικούς. Συνήθως οι τεχνικοί που έρχονται από την συγκεκριμένη εργολαβία παίρνουν πολύ χαμηλά μεροκάματα και διαχωρίζονται ως προς τον εργοδότη με το υπόλοιπο συνεργείο. Πολλές φορές οι εταιρίες πιέζουν τους προϊσταμένους κάποιων τμημάτων να ενσωματώσουν το budjet του έργου μαζί και τον βοηθό τους , με αποτέλεσμα τον πολλαπλασιασμό των αφεντικών.
2) Μόνιμο προσωπικό (εποχιακή εργασία αλλά σε μόνιμη βάση) αλλά με χαμηλά μεροκάματα.
3) Οι εταιρίες παραγωγής εκμεταλλευόμενες τον ενθουσιασμό και την ανάγκη των σπουδαστών στις σχολές να συμμετέχουν σε κιν/κα ή τηλ/κα γυρίσματα, τους χρησιμοποιούν σαν άμισθα ή φτηνά εναλλακτικά εργατικά χέρια , με την συγκατάθεση ή και την απάθεια των καθηγητών τους.

Κάποιος θα μπορούσε να αναρωτηθεί γιατί δεν θα μπορούσαμε να δραστηριοποιηθούμε μέσα από τα υπαρκτά σωματεία, π.χ. ΕΤΕΚΤ. Το σωματείο τεχνικών κινηματογράφου-τηλεόρασης (ετεκτ) το μόνο που κάνει τα τελευταία χρόνια είναι να υπογράφει συλλογικές συμβάσεις, οι οποίες δεν τηρούνται, να φροντίζει για εξαγορά ενσήμων από παλαιότερους εργαζομένους ώστε να βγουν στη σύνταξη, (αφού οι εταιρίες τους έκλεβαν τα ένσημα τόσα χρόνια, τώρα αναλαμβάνουν να τα πληρώσουν οι ίδιοι), ανάπτυξης της βιβλιοθήκης τους, προβολές και βραβεία στο φεστιβάλ. Όλα αυτά βέβαια ισχύουν μόνο για όσους είναι γραμμένοι στην ΕΤΕΚΤ. Για να γραφτεί κανείς στο σωματείο πρέπει να έχει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, η οποία ανά περιόδους χρειάζεται ή ένσημα ή εξετάσεις στο υπουργείο ή πτυχίο.
Μετά την έκρηξη που έγινε με την ιδιωτική τηλεόραση οι γραμμένοι στο σωματείο σε σχέση με αυτούς που εργάζονται στο χώρο είναι πολύ λίγοι. Με αυτό τον τρόπο διαχωρίζονται οι εργαζόμενοι σε έχοντες και μη έχοντες άδεια εργασίας.
Η ΕΤΕΚΤ ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε για τα προβλήματα του εργασιακού χώρου, ποτέ δεν έκανε κάτι συλλογικό ή ήρθε σε σύγκρουση με τους εργοδότες και ποτέ δεν συμμετείχε σε απεργία ενεργά. Δεν μπορεί να τηρήσει τις συμφωνίες της, δεν μπορεί να διεκδικήσει, να υποστηρίξει, να δείξει αλληλεγγύη σε άλλους εργασιακούς χώρους. Λειτουργεί για ένα κλειστό κύκλο ανθρώπων που θέλουν να δείχνουν εκπρόσωποι των εργαζομένων και να συνδιαλέγονται με το κράτος και τις εταιρίες παραγωγής.
Η προσπάθεια επικοινωνίας ,συζήτησης και δράσης των προβλημάτων μας από όσους περισσότερους εργαζόμενους γίνεται, η προπαγάνδιση των εργασιακών δικαιωμάτων στους νέους εργαζόμενους, η προσπάθεια συνελεύσεων μέσα στα συνεργεία ίσως θα είναι ένα από τα πρώτα βήματα που μπορούν να γίνουν.
Οι διακόπτες έχουν on-off.

4σέλιδο για την εργασία στο χώρο του κινηματογράφου - τηλεόρασης (μορφοποίηση τυπογραφείου)

1 ΜΑΗ 2009: Πορεία πρωτοβάθμιων σωματείων

Τρικακια που πετάχτηκαν σε χώρους εργασίας και σε απεργιακές κινητοποιήσεις